ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ
Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου, 2013 - 00:00
Με αφετηρία την Ελβετία και την Αυστρία και στόχο το άγνωστο...

Ανακαλύπτοντας τον κόσμο πάνω σε δυο ρόδες συντροφιά μ' ένα σκύλο

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
Χωρίς φόβους, με χαμόγελο, ελεύθερες και περίεργες να γνωρίσουν άλλους πολιτισμούς δύο κορίτσια κίνησαν για το ταξίδι της ζωής τους...


Η Κομοτηνή αποτελεί πλέον σταθμό για πολλούς ποδηλάτες. Όλο και πιο συχνά συναντά κανείς ποδηλάτες που ξεκινούν από τις πατρίδες τους, περνούν από την πόλη μας και κατευθύνονται προς την Ανατολή. Αυτή τη φορά εντοπίσαμε δύο νεαρές ποδηλάτισσες στον Ίασμο, τη Μέλανη και την Τζες. 
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ

Η Μέλανη ή Μέλλη, όπως τη φωνάζουν οι φίλοι της, είναι σχεδόν 24 χρονών και κατάγεται από την Ελβετία. Είναι μαθητευόμενη νοσοκόμα ζώων. Δούλεψε έναν χρόνο μαζί με τον πατέρα της και τώρα τα διέκοψε όλα. «Σταμάτησα από τη δουλειά μου, έφυγα από το σπίτι μου, ξεγράφτηκα από την Ελβετία. Θέλω να είμαι πραγματικά ελεύθερη και να έχω όσο χρόνο χρειάζομαι και θέλω», δήλωσε χαρακτηριστικά. Η Τζες είναι 23 χρονών και νοσοκόμα για άτομα με ειδικές ανάγκες. Μια εβδομάδα πριν ξεκινήσει το ταξίδι της τελείωσε τις σπουδές της και σκέφτηκε: «Τέσσερα χρόνια κουράστηκα με τόσο διάβασμα, τώρα είναι η σειρά μου».
Οι δύο φίλες δεν ξεκίνησαν μαζί, αλλά γνωρίστηκαν επί ελληνικού εδάφους. Συγκεκριμένα, η Μέλλη ξεκίνησε από το Λουγκάνο, μια όμορφη πόλη της νότιας Ελβετίας. «Κατέβηκα στην Ιταλία ακολουθώντας τον ποταμό Πο μέχρι τη θάλασσα και μετά πέρασα από τη Σλοβακία στην Κροατία. Εκεί πήρα το καράβι για Ηγουμενίτσα. Τότε ήμασταν τρεις, εγώ και δύο αγόρια και ταξιδέψαμε με τα ποδήλατα μέσα από τα βουνά μέχρι την Καστοριά, όπου έμεινα ένα μήνα στο Rainbow gathering festival. Εκεί συνάντησα την Τζες και έκτοτε συνεχίζουμε μαζί. Είμαι τρεις μήνες στον δρόμο». Αντίθετα, η Τζες έφτασε στην Καστοριά με το λεωφορείο και ταξιδεύει εδώ και έναν μήνα. 
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ
Οι επόμενοι προορισμοί είναι η Κομοτηνή και η Αλεξανδρούπολη. Από εκεί θα περάσουν απέναντι στη Σαμοθράκη για ξεκούραση και διακοπές. Αργότερα θα επιστρέψουν στην Αλεξανδρούπολη, για να συνεχίσουν προς Τουρκία με πρώτο επίσημο σταθμό την Κωνσταντινούπολη. «Τότε θα ψάξουμε ένα καταφύγιο για τον χειμώνα, κάτι ωραίο όπου θα έχει ζέστη, γιατί θα έχουν πιάσει τα κρύα», δήλωσε η Τζες με ένα πλατύ χαμόγελο. «Το σχέδιό μας είναι να συνεχίσουμε. Θέλω να δω όλο τον κόσμο και όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες. Θέλω πολύ να δω την Αυστραλία, την Αφρική και την Αμερική», επισημαίνει η Μέλλη χωρίς να ξέρει με σιγουριά πού τελικά θα καταλήξει αυτό το ταξίδι.
ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ
Τα κορίτσια προτιμούν όσο αυτό είναι δυνατό να χρησιμοποιούν το ποδήλατο. «Ακόμη και αν καμιά φορά λέμε ‘’Δεν μπορώ άλλο ποδήλατο??, η σκέψη να περάσουμε μια χώρα χωρίς να έχουμε κάνει ποδήλατο είναι χειρότερη. Μπορεί να είναι πολύ κουραστικό, αλλά είναι και πάρα πολύ ωραίο. Θέλουμε να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα και όσο γίνεται πιο οικονομικά», διευκρινίζουν. Τονίζουν ακόμη ότι το ποδήλατο είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσεις τον κόσμο, γιατί δεν προχωράς ούτε με πολύ γρήγορο ούτε με πολύ αργό ρυθμό. Βλέπεις πολλά πράγματα και έχεις μια διαφορετική επικοινωνία με τους ανθρώπους, γιατί πολύ συχνά κάποιος σου μιλάει».
ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΤΡΩΝΕ
Στην ερώτησή μας πώς μπορούν δύο τόσο νεαρές κοπέλες να χρηματοδοτήσουν ένα τέτοιο ταξίδι η απάντησή τους ήταν απλή και ξεκάθαρη: «Διανυκτερεύουμε χωρίς χρήματα. Προσπαθούμε να ξοδεύουμε όσο το δυνατόν λιγότερα. Κοιμόμαστε έξω, όπου βρούμε ένα κατάλληλο μέρος, όπως για παράδειγμα σε πάρκα ή στην παραλία, αν είμαστε κοντά σε θάλασσα», λέει η Μέλλη. Η Τζες προσθέτει: «Όταν φτάνουμε κάπου συνήθως συναντάμε ανθρώπους που μας αποτρέπουν να κοιμηθούμε σε ένα συγκεκριμένο μέρος και μας προτείνουν άλλα, κατάλληλα. Μέχρι στιγμής συναντούσαμε ευγενείς ανθρώπους που μας προειδοποιούσαν και μας προστάτευαν από τους μη ευγενείς». Επιπλέον, με το φαγητό δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα. Τις περισσότερες φορές έχουμε και παραπάνω. Είτε μπαίνουμε σε σούπερ μάρκετ και αγοράζουμε κάτι είτε ρωτάμε στις λαϊκές αγορές για φρούτα και λαχανικά που έχουν περισσέψει και δεν μπορούν να τα πουλήσουν οι έμποροι. Και στους φούρνους ψωμί μας δίνουν συνήθως δωρεάν. Πάντα συναντάμε ανθρώπους που μας τραβάνε στην άκρη του πεζοδρομίου και επιμένουν να μας κεράσουν. Σε δυο μήνες, χωρίς το ποδήλατο που αγόρασα, ξόδεψα γύρω στα διακόσια ευρώ, όχι παραπάνω». 

ΛΙΛΗ: Ο ΠΙΣΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ
Η Μέλλη, φιλόζωη, δεν θα μπορούσε να αφήσει πίσω στην Ελβετία τον αγαπημένο της σκύλο. Έτσι, τον πήρε μαζί της. Πίσω από το ποδήλατό της θα δει κανείς ένα μικρό τρέιλερ για τη Λίλη, τη σκύλα της. «Βέβαια, είναι πολύ κουραστικό. Ο σκύλος μαζί με το τρέιλερ ζυγίζουν 35 κιλά. Τώρα πια το συνήθισα και είμαι χαρούμενη που τον πήρα μαζί μου, γιατί την έχω 10 χρόνια και είναι κομμάτι μου. Δεν ήθελα να την αφήσω πίσω. Ήθελα να είναι μαζί μου. Είναι καλά και ακολουθεί. Μπορεί να την κούρασε λίγο η ζέστη, αλλά είναι απτόητη».

ΚΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΒΛΑΒΕΣ;
Η Μέλλη και η Τζες έμαθαν πώς να επιδιορθώνουν τα σκασμένα λάστιχα και να αντιμετωπίζουν τις άλλες φθορές. «Πλέον τα λύνουμε πολύ γρήγορα. Όσα μπορούμε τα διορθώνουμε μόνες μας. Στη διαδρομή μαθαίνεις και το ίδιο το ποδήλατο. Παλιότερα δεν έφτιαχνα ποτέ μόνη μου το ποδήλατό μου. Ήταν πάντα δουλειά του πατέρα μου. Καταλαβαίνουμε πια τι δεν λειτουργεί και είναι λογικό τι πρέπει να κάνουμε. Άλλωστε ξέρουμε ότι πάντα θα βρεθεί κάποιος να μας βοηθήσει», επισημαίνει η Τζες.

Τις φιλοξενήσαμε στον Ίασμο, όπου δοκίμασαν παραδοσιακά ελληνικά εδέσματα και έμαθαν την ελληνική αλφάβητο. Μάλιστα έμαθαν να γράφουν τα ονόματά τους στα ελληνικά. Τις ξεναγήσαμε σύντομα στο χωριό δείχνοντάς τις μερικά αξιοθέατα. Το πρωί, εντυπωσιασμένες από την ευγένεια των ανθρώπων της επαρχίας, μας προσκάλεσαν στα δικά τους σπίτια. Ύστερα αναχώρησαν, για να συνεχίσουν το μακρινό τους ταξίδι.

Άννα Μαυρίκου

Σχετικά Άρθρα

Μικροκομοτηναίικα

Μικροπολιτική στα ερείπια και στην απόγνωση και ρεπορτάζ βασισμένο στον ανθρώπινο πόνο και στην καταστροφή,  μόνο και μόνο για να αντιπολιτευτούν, η να πουλήσουν  η να ρίξουν ευθύνες,  μόνο στην  Ελλάδα γίνε

Ημερολόγιο