|
![]() |
Επικαιρότητα
ΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΛΟΓΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
Εντυπώσεις από τους Πόντιους ομογενείς στο Βερολίνο
03.01.2008
|
|
Η πρόσκληση του συλλόγου Κερασούντα και το Γαρς από το Θρυλόριο στο μακρινό Βερολίνο και η παρουσίαση του θεατρικού έργου «Κούκουδας» έδωσε την ευκαιρία να μεγαλουργήσει για ακόμη φορά ο σύλλογός μας με μια εμφάνιση που συγκίνησε ιδιαίτερα τους Έλληνες ομογενείς και το γερμανικό κοινό. Η κ. Χρύσα Μαυρίδου με την συνέντευξη που ακολουθεί ξετυλίγει τις εντυπώσεις της.
|
|
|
|
|
Κυρία Μαυρίδου, πώς βρεθήκατε στο Βερολίνο και τι ακριβώς έγινε εκεί;
-Πράγματι, ήμασταν στο Βερολίνο μετά από πρόσκληση του συλλόγου Ποντίων Βερολίνου, ο οποίος γιόρταζε τα 25 χρόνια λειτουργίας του. Μία επέτειος δηλαδή γι’ αυτό τον σύλλογο και για εμάς ιδιαίτερη τιμή και η πρόσκληση, αλλά και η παρουσία μας εκεί σε αυτή την σημαντική γι’ αυτούς ημέρα, μία μέρα που δείχνει ότι ο ποντιακός Ελληνισμός και γενικότερα ο Ελληνισμός στο εξωτερικό κάνει πολύ μεγάλο αγώνα για να κρατήσει την ταυτότητά του, την ελληνικότητά του και να την μεταδώσει στα παιδιά του.
‘Ημασταν ο μόνος σύλλογος που συμμετείχε στις εκδηλώσεις, αλλά παραβρέθηκαν κι άλλοι φορείς όπως ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, ο νομάρχης Ημαθίας ο κ. Καραπαναγιωτίδης και εμείς που ήμασταν μια αποστολή 12 ατόμων προσκεκλημένοι για να παρουσιάσουμε το θεατρικό μας έργο «Ο Κούκουδας» ένα θέμα που αφορά την ποντιακή γενοκτονία και συγκινεί πάντα.
Πόσα χρόνια λειτουργεί η θεατρική σας ομάδα;
-Αν αφήσω στην άκρη τα Μωμογέρια που κι αυτή είναι θεατρική ομάδα, το θεατρικό ξεκίνησε εδώ και τρία χρόνια να ανεβάζει διάφορες παραστάσεις. Δύο έχουμε ανεβάσει μέχρι στιγμής και η πρώτη ήταν «Ο Κούκουδας» που πραγματεύεται μία αληθινή ιστορία ενός Πόντιου ο οποίος αναγκάστηκε να θυσιάσει το παιδί του προκειμένου να σωθεί το χωριό του, γιατί το παιδί έκλαιγε και οι Τούρκοι κυνηγούσαν τους ανθρώπους αυτούς για να τους σφάξουν. Είναι μία αληθινή ιστορία την οποία κατέγραψε η Βέρα Αντωνιάδου και εμείς τουλάχιστον και κάποια άλλα σωματεία παλαιότερα την αναπαραστήσαμε σε μία θεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία του Θανάση Δουλγερίδη. Θεωρώ ότι θυμίζει σε πολλούς ιστορίες που έχουν ακούσει από τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους και είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που θα παίξουμε αυτή την παράσταση, όλοι έχουν να πούνε ότι κάτι ανάλογο έχει πει ο παππούς μου ή η γιαγιά μου.
Θυμούνται όλοι τα βιώματά τους αν και αυτοί έχουν μείνει ελάχιστοι.
-Ναι έχουν μείνει ελάχιστοι, απλά στην ηλικία μας άνθρωποι θυμούνται τις διηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων τους, που έχουν να πούνε ότι εκείνος θυσίασε το παιδί του γιατί κινδύνευε το χωριό, ή παρατούσαν τα παιδιά κάπου, ή όπως ο Κούκουδας αναγκάστηκε να πνίξει το παιδί του γιατί έκλαιγε πεινασμένο παιδί στον δρόμο και το έπνιξε μόνο και μόνο για να σωθεί όλο το υπόλοιπο χωριό. Και όπως λέει μέσα και η παράσταση, κανείς δεν τα έγραψε. Μιλάμε για το Ζάλογγο, μιλάμε για το Αρκάδι, αλλά αυτές οι χίλιες ιστορίες παρόμοιες που υπάρχουν στον Πόντο, κανείς ούτε τις κατέγραψε, ούτε τις δίδαξε. Και αυτό είναι αν θέλεις και το μήνυμα της παράστασης και αν θέλεις και το παράπονο των Ποντίων.
Πώς είδαν την παράσταση οι ομογενείς στο Βερολίνο; Ήταν μόνο ομογενείς ή ήταν και κάποιοι Γερμανοί στην καταγωγή;
-Ήταν και Γερμανοί στην καταγωγή. Συγκεκριμένα ο χοροδιδάσκαλος του συλλόγου μου λέει, συγχαρητήρια εδώ κάνατε και έκλαψε η γυναίκα μου που είναι Γερμανίδα. Για εμάς είναι πολύ σημαντικό αυτό και πολύ συγκινητικό, γιατί ένα κατάμεστο θέατρο έκλαιγε από συγκίνηση, είτε γιατί ξύσαμε κάποιες μνήμες των ανθρώπων, είτε γιατί δώσαμε το μήνυμα και την τραγωδία που έζησε ο Ελληνισμός μέσα από αυτή την παράσταση, εκείνα τα δυσάρεστα χρόνια της γενοκτονίας. Εξάλλου, τώρα θα μου πείτε πώς ταιριάζει σε ένα εορταστικό περιβάλλον και μάλιστα παραμονή πρωτοχρονιάς να κάνεις τους ανθρώπους να κλάψουν. Όμως ήταν επιλογή τους, γιατί έχουν ανάγκη οι ομογενείς εκεί να αγγίξουμε κομμάτια της ιστορίας μας. Έτσι τονώνουν το αίσθημά τους το πατριωτικό και το είχαν ανάγκη. Αυτοί το επέλεξαν, εμείς είχαμε και μία ποντιακή κωμωδία να την παρουσιάσουμε, αλλά επέμεναν σε αυτό συγκεκριμένα το έργο. Και εκείνο που χάρηκα περισσότερο από όλα ήταν ότι ήταν νεολαία πολύ στους θεατές, οι οποίοι νέοι μας έφυγαν συγκινημένοι και προβληματισμένοι. Άκουγες από το στόμα τους να λένε, αχ ανατρίχιασα, αχ έκλαψα. Δηλαδή έτσι, τόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα τότε για τους δικούς μας ανθρώπους; Αυτό ήταν το μήνυμα και αυτός ήταν ο στόχος και θεωρώ ότι πέτυχε.
Επόμενοι στόχοι;
Θέλουμε περισσότερους στο να παλέψουν για την διεθνή αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας. Είναι εκπληκτικό αυτό που γίνεται στο Βερολίνο. Και με τον υπόλοιπο Ελληνισμό που είναι εκεί έχουν πιάσει όλους τους βουλευτές του κοινοβουλίου της Γερμανίας και προσπαθούν σιγά – σιγά να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, και βέβαια η παμποντιακή ομοσπονδία αυτό έχει βάλει ως στόχο, να αξιοποιήσουμε όλο αυτό τον Ελληνισμό του εξωτερικού γιατί εδώ στην Ελλάδα το να το λέμε και να το λέμε κούρασε θα έλεγα και τέλος έχει πετύχει ως ένα βαθμό. Σκοπός είναι να περάσουμε τα σύνορα της Ελλάδας και να έρθει η επιτυχία και η αναγνώριση από έξω. Αυτά τα βήματα όμως δεν μπορούν να γίνουν χωρίς τον απόδημο Ελληνισμό. Και είναι ειλικρινά μεγάλη χαρά που αυτοί οι άνθρωποι εκεί αγωνίζονται με πάρα πολύ πάθος και έχουν κοντά και τη νεολαία.
Πρόσφατα κατάφεραν και η διεθνής πανεπιστημιακή κοινότητα να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων και μάλιστα με ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Πιστεύω ότι και αυτό είναι ένα λιθαράκι στην όλη προσπάθεια για να μπορέσει να ταρακουνήσει τις πολιτικές ηγεσίες κάποιων οι οποίοι κωφεύουν για οικονομικά συμφέροντα.
-Τώρα να πούμε και τις αλήθειες τις σκληρές. Τώρα συζητώντας με τον κόσμο εκεί του Βερολίνου, οι άνθρωποι έλεγαν ότι πλησίασαν για παράδειγμα τους βουλευτές, ένα δύο από αυτούς που είχαν και το θάρρος να το κάνουν κι αντιμετώπισαν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Στο Βερολίνο υπάρχει πάρα πολύς τούρκικος πληθυσμός, κι ένα τούρκικο λόμπι, το οποίο σημαίνει ψήφους γι’ αυτούς. Το οποίο μάλιστα και στις πρόσφατες εκλογές γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έπαιξε τεράστιο ρόλο το κομμάτι αυτό των Τούρκων που ψηφίζει στις εθνικές εκλογές της Γερμανίας…
Πώς λοιπόν να ελπίζουμε άμεσα ή σίγουρα ότι θα γίνει κάτι τέτοιο, όταν παντού η ψήφος είναι ένας καθοριστικός παράγοντας;
-Δυστυχώς, αλλά δεν παύουν να προσπαθούν και να ελπίζουν.
Και όπου παλεύει το δίκιο και τα συμφέροντα, προς το παρόν νικούν πάντοτε τα συμφέροντα. Το δίκιο αναγνωρίζεται μεν, αλλά περνάει ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και επίπονο μπορώ να πω…
-Άρα θα πάρει χρόνο αυτό. Χαίρομαι όμως για το κουράγιο τους και για την πίστη τους ότι πρέπει να φτάσουμε τελικά στην αναγνώριση, μία δικαίωση είναι όχι τίποτα άλλο και ίσως είναι ένα σοβαρό λιθαράκι να μην γνωρίσουμε ξανά τέτοιες γενοκτονίες. Δηλαδή παγκόσμια να τις καταδικάσουμε και κάποια στιγμή να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας. Και αυτοί που είναι μακριά από την πατρίδα το έχουν πιο έντονο αυτό το αίσθημα και αυτή την ανάγκη να το παλέψουν.
Μα είναι και σημαντικό ότι παραμονές πρωτοχρονιάς, που μπορούσατε όλοι να είστε με τις οικογένειές σας, να γιορτάζετε και τον καινούριο χρόνο και τα Χριστούγεννα, βρεθήκατε στο Βερολίνο μακριά από τους δικούς σας για μία ιδέα, για ένα όνειρο, για ένα όραμα;
-Είναι ακριβώς όπως το περιγράφετε. Όταν βρεθήκαμε με τα μέλη του θιάσου και με το Δ.Σ. του συλλόγου να συζητήσουμε την συγκεκριμένη πρόταση, για εμάς ο στόχος ήταν ο απόδημος Ελληνισμός, δηλαδή μία πρόσκληση από τον απόδημο Ελληνισμό δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο. Δεν μπορείς να την αρνηθείς ακόμη κι αν είναι τέτοιες μέρες που αφήσαμε και τα παιδιά μας πίσω και με τι λαχτάρα μας περίμεναν να γυρίσουμε, τουλάχιστον παραμονή πρωτοχρονιάς να είμαστε κοντά τους. Αυτό που κάναμε ήταν πιο σημαντικό για εμάς εκείνη την στιγμή.
Αν και είναι νωρίς, επειδή επιστρέψατε ακριβώς από μία θεατρική παράσταση, από ένα ταξίδι εκτός Ελλάδας και δεν είναι το πρώτο, στα άμεσα σχέδιά σας; Όπου σας καλέσουν, σε όποια γωνιά του πλανήτη είστε διατεθειμένοι να πάτε;
-Εμείς είμαστε διατεθειμένοι να πάμε, το έχουμε αποδείξει εξάλλου. Συγκεκριμένα την Παρασκευή θα φύγουμε για το Καρυοχώρι Πτολεμαΐδας για να παρουσιάσουμε τα Μωμογέρια μας. Πραγματικά δεν το πιστεύω και εγώ η ίδια πόσο το ένα έρχεται πίσω από το άλλο και εμείς είμαστε ετοιμοπόλεμοι για να ανταποκριθούμε σε κάθε κάλεσμα. Είναι και χρέος μας αυτό, να είμαστε σε κάθε γωνιά που μας ζητάει να βοηθήσουμε πολιτιστικά σε όποιο έργο γίνεται.
Για να μην αδικήσουμε και τα παιδιά, στην θεατρική παράσταση ποια παιδιά έπαιζαν;
-Εγώ θα πω ότι ήμασταν 11 άνθρωποι συγκεκριμένα στον θίασο με τον σκηνοθέτη και με τον υποβολέα.
Ναι, γιατί όταν μιλάμε ότι ένα στάδιο κλαίει για μία θεατρική παράσταση από μη επαγγελματίες ηθοποιούς, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.
-Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το τόνισα μάλιστα ότι εμείς είμαστε ερασιτέχνες. Ήταν ο Μιχάλης Βασιλειάδης στον ρόλο του Νικόλα, ο Δημήτρης Αποστολίδης στον ρόλο του Κούκουδα, η Μαρία Αραβανή στον ρόλο της αφηγήτριας, ο Δημήτρης Αραβανής στον ρόλο του παπά, η Ζωή Σαλπιγγίδου στον ρόλο της Κερικής, η Χαρίκλεια Δροσίδου στον ρόλο της αδελφής της Σωτηρίτσας, ο Άγγελος Λαζαρίδης στον ρόλο του δάσκαλου, ο Γιάννης Σιδηρόπουλος ήταν ο λυράρης μας, η Ρούλα η Γκαϊτατζή ο υποβολέας μας, ο Θανάσης Δουλγερίδης ο σκηνοθέτης και εγώ η Χρύσα Μαυρίδου που είχα τον ρόλο της Σωτηρίτσας, της μάνας η οποία έχασε το παιδί της το οποίο θυσίασε ο Κούκουδας για το καλό του χωριού του.
Επίσης ήθελα να πω κάτι πολύ σημαντικό, ότι εκεί ταξίδεψε μαζί με εμάς και η φωτογραφική έκθεση της Άννας Θεοφυλάκτου, την περιήγησή στον Πόντο, την οποία μας την άφησε όταν πριν δύο χρόνια την είχαμε καλέσει να την παρουσιάσει στο Θρυλόριο, φεύγοντας μου είπε, Χρύσα την κρατάτε αυτή την έκθεση, θεωρώ ότι αξίζει να την έχετε εσείς στον σύλλογό σας και να την παρουσιάσετε, αναγνωρίζοντας το έργο μας.
Άλλο ένα σπουδαίο απόκτημα μετά την συλλογή του Τριλόουαρ.
-Και αυτή την συλλογή του Τριλόουαρ, αλλά και την συλλογή φωτογραφιών της Άννας Θεοφυλάκτου, τις πήραμε μαζί μας και τις παρουσιάσαμε εκεί στα 25χρονα του συλλόγου τους. Επίσης, πήραμε και στολές Μωμογέρων και παίξαμε και τα Μωμογέρια μας εκεί. Και το ευχάριστο ήταν ότι στον χορό τους τα εμφανίσαμε, ήταν έκπληξη για τον κόσμο, δεν το περίμενε και μάλιστα συμμετείχαν και δικά τους παιδιά. Επειδή ήθελαν να συμμετέχουν, ντύθηκαν Μωμόγεροι και χόρεψαν και είναι απερίγραπτη και η χαρά τους, η χαρά των παιδιών που ήθελαν να ντυθούν Μωμόγεροι και να ζήσουν αυτή την εμπειρία, αλλά και του κόσμου που πρώτη φορά, είδα τόσο κόσμο να συμμετέχει στον χορό των Μωμογέρων.
Να σας ευχαριστήσουμε θερμά, πάντα επιτυχίες.
Δήμος Μπαιρτζάκης
|
|
![]() |
Ακούστε ζωντανά το Ράδιο Χρόνος 87,5 FM!
 Χρόνος στο Facebook
Ράδιο Χρόνος
Δήμος Μπακιρτζάκης
Περιοδικό Ματιές
Δήμος Κομοτηνής
Komotini On-Line
Komotini Blogs
GEO Strategy
|
 "Κάντε κλικ για μεγέθυνση")
