ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΩΡΑ
Πέμπτη, 3 Αυγούστου, 2017 - 16:05
ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ

«Επαρχιωτισμός»

ΑΡΘΡΑ

Γράφει ο Σταύρος Ι. Σταυρίδης Δικηγόρος Αθηνών

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην επαρχία και η συγκυρία τα έφερε να σπουδάσω, να δουλέψω και να κάνω οικογένεια στην πρωτεύουσα.
Από την μέχρι σήμερα εμπειρία μου έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο «επαρχιωτισμός» είναι είδος νοοτροπίας και δεν αφορά τους ανθρώπους που ζουν σε μικρούς τόπους. 


Έτσι υπάρχουν άνθρωποι στα αστικά κέντρα με στενότητα μυαλού και φοβικές συμπεριφορές που είναι πιο επαρχιώτες και από τον κάτοικο του τελευταίου χωριού, ενώ αντίθετα και στις μικρές επαρχίες υπάρχουν ελεύθερα μυαλά που είναι ανοικτά στην εξέλιξη και στη δημιουργία.
Ο «επαρχιωτισμός» ως νοοτροπία διέτρεξε τα τελευταία χρόνια στο σύνολο της την ελληνική κοινωνία και ήταν και μία από τις αιτίες της οικονομικής καταστροφής της.


Και εάν σας φαίνεται περίεργο αυτό αναλογιστείτε τις αιτίες της υπερχρέωσης των περισσοτέρων μας κατά τα χρόνια των «παχιών αγελάδων» και θα καταλήξετε στο συμπέρασμα ότι ο μέσος Έλληνας κινήθηκε πάνω από τις δυνατότητές του όχι γιατί το είχε ανάγκη αλλά γιατί είχε ψυχικά απωθημένα που τον έκαναν να κινηθεί με «επαρχιωτισμό» περισσότερο για να προβάλει την εικόνα του στο περιβάλλον του παρά για να καλύψει ανάγκες.


Ο «επαρχιωτισμός» βέβαια δεν αναφέρεται όπως προανέφερα μόνο στα υλικά μεγέθη και στον τρόπο ζωής αλλά αφορά κυρίως το είδος της νοοτροπίας.


Ειδικότερα είναι η νοοτροπία αυτών που αδυνατούν να δεχθούν το διαφορετικό και αισθάνονται ασφαλείς μόνο όταν κινούνται στα γνώριμα μονοπάτια.


Καλώς ή κακώς η ελληνική κοινωνία είναι μια βαθιά συντηρητική κοινωνία γεγονός που έχει τα καλά του, διότι διατηρούνται ακόμα οι συνεκτικοί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί αλλά έχει και τα κακά του διότι δεν υπάρχει ανεκτικότητα στη διαφορετικότητα αν και γίνονται βήματα προόδου τα τελευταία χρόνια.


Δυστυχώς ακόμα και σήμερα φοβόμαστε να πούμε καθαρά τη γνώμη μας ειδικά όταν αυτή ξεφεύγει από τους αποδεκτούς μέσους όρους.
Επίσης, δεν αρέσει στους πολλούς να ταράζονται τα νερά του όποιου βολέματος τους.


Έχουμε μεγαλώσει οι περισσότεροι υπό την σκέπη μεταπολεμικών, στοργικών, υπερπροστατευτικών αλλά και φοβικών γονέων που λειτουργούσαν πάντα υπό τον φόβο «του τι θα πει ο κόσμος», όπου «ο κόσμος» ήταν μια αόριστη έννοια που ακόμα και σήμερα στην ηλικία που είμαι δεν έχω καταλάβει ποιος είναι.


Μάλλον είναι το μάτι του κοινωνικού περιβάλλοντος που δεν επιτρέπει αποκλίσεις από αυτά που έχει άτυπα νομοθετήσει.


Εδώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου θα προτρέψω ειδικά τους νέους ανθρώπους να σέβονται αλλά να μην αφήσουν το κοινωνικό τους περιβάλλον να εξελιχθεί σε τροχοπέδη, διότι εάν τα χρόνια περάσουν και δεν πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους κανένας «κόσμος» δεν θα έρθει να τους ζητήσει συγγνώμη για τα χαμένα όνειρα τους.


Ας ζήσουμε όπου θέλουμε και όπως θέλουμε με σεβασμό στους γύρω μας αλλά με ανοικτά μυαλά και ας αφήσουμε ελεύθερο το πνεύμα και τη δράση μας διότι σε αυτή τη ζωή δε μας δίνονται και πολλές ευκαιρίες.


Ωραίοι άνθρωποι είναι αυτοί που πλέουν με τα όνειρα τους και ανοίγουν άφοβα νέους δρόμους για τους ίδιους αλλά και για τους άλλους.      
 

Σχετικά Άρθρα

Μικροκομοτηναίικα

Με ανάμεικτα  συναισθήματα, μεθόδους προσέγγισης και τρόπους,  αναλύεται το γεγονός της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου, καθώς  και η έντονη διπλωματική λογομαχία  που είχε τόσο με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Ημερολόγιο